ငါ့ကေလာင္သြား ျမႇားတစ္စင္းလိုထိုးေဖာက္ မင္းတို႔ရင္ထဲအထိေရာက္ေအာင္ ငါပို႔ေဆာင္မယ္.........

Friday, December 21, 2007

တိမ္ထက္ျမင့္တဲ့အရိပ္

တစ္ပင္တည္း
ဒါေပမယ့္ အေ၀းမွာ ရြက္လႊဲပြင့္တဲ့ပန္းေတြ
ေတာင္ေၾကာတစ္ခုတည္း
ဒါေပမယ့္ တစ္ေနရာစီမွာ စီးတဲ့ျမစ္ေတြ။

ခု ျပန္ေတြးရင္
ခု မ်က္လံုးထဲ ေဆာင္းက်တယ္
ငါတို႔ရဲ႔ ႏုနယ္ပ်ိဳမ်စ္ျခင္းက
အေမ့ကို သပ္ခ်လိုက္တဲ့ဇရာ
သားသမီးရဲ႕ အသံဆိုတာ
စာမွန္မွန္ေရာက္မွ ျမင္ရတဲ့ အရိပ္ကေလး
ခုေလာက္ဆို
ညိဳညစ္ညစ္ ၀ရန္တာေလး
ေငးေနမလား...။



ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ခ်လိုက္ရင္
အရာအားလံုး ေပါ့ပါးၾကည္လင္
အေတြးထဲ
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေမႊးျမမယ့္ရက္က
ေတာင္စဥ္အသြယ္သြယ္ ျဖတ္ၿပီး
လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္း
ငါ ျပန္လာမယ့္ေန႔ဆီ ဥၾသသံေပးလို႔
ေနညိဳရင္
ငါက တိမ္ၿပိဳတယ္။

ဒါဟာ ဘ၀ရဲ႕
ကတၱီပါ လက္သီးပဲ။

သတိရျခင္းဟာ
အပူရွိတိုင္း
အတိုင္းအဆမရွိ ျပန္႔ကားတတ္တဲ့စိတ္
အေရးႀကံဳလာရင္
အေရးေပၚခလုတ္ကို သတိရသလို
တိမ္းတိမ္းေပြေပြရွိတိုင္း
အဲဒီေတာအုပ္ကို ငါ၀င္ခဲ့။

ေလာကမွာ
ဒီသစ္ပင္ေလာက္
ဘာမွ မျပာတဲ့အေၾကာင္း
ပါးလ်ခႏၶာနဲ႔ အဆင္းမဲ့ေပမယ့္
ငါ့ကို လင္းတဲ့ၾကယ္အေၾကာင္း
ဒီႏွစ္ေဆာင္းမွာလည္း
ငါ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးမိရဲ႕။ ။

ေအးမင္းေစာ

No comments:

Post a Comment